Hard fietsen om de trein te halen,
de trap op rennen naar het perron
waar een mechanische vrouwenstem de mededeling doet
dat de sprinter van 17 uur 7 niet rijdt.
De trein staat stil.
In de levensgrote kijkdoos waarin ik mij begeef
lijkt soms echt iets te bewegen,
kleingeschaalde Siku en Majorette autootjes.
De laatste een rode Mercedes, gekocht bij Van Kooten,
de winkel met de krakende vloer en vloerbedekking,
nu een pizzeria.
Het verleden dendert voorbij
op de weggetjes die wij maakten,
in logistiek geweld geluid van A naar B
in de 17 uur 37 trein.